Ikke trett men overtrett

I morgen har jeg en svær framføring og en innlevering, pluss jobb og pakking til påskeferie. Jess, da såver vi hos naboen! Jeg sitter hos en veninne og klokka er over midnatt. Trøttheten øker på, og det samme gjør humoren. Når blåe menn er morsomme og rosa ellefanter er realistiske, begynner hintene å bli temmelig tydelige. Jentefilmen er slutt, men jentepraten ligger forran oss. Har ikke snakket skikkelig med venninnene mine på lenge, så enhvær anledning nytes:) Leksene får vente, og karrakterene tar vi som de kommer. For øyeblikket er det samtaler om nys, blåe biler og flyplasser bak mål som står på lista. Men før vi blir gjort om til såvende hattifnatter på stuegulvet, tror jeg vi må snigle oss ned i senga:)

Mannfolk og hestekrefter...

Det er noko rart med menn og biler. Heilt frå dei er små, trillar dei alt som har hjul att og fram på golvet. Eg veit til og med om ein gut, som sa Ferrari lenge før han sa mor eller far. Bitt av basillen før han kunne snakka. Medan jenter syng, lagar gutar billydar. Ei jente fekk bil til jul, men ville ha dukke. Ho bredde på bilen og song for han. Ein gut som får dokker, får action figurar. Dei kan formast om og gjere om til bilar, fly, romskip eller andre raske, ekstreme framkomstmiddel. Det er noko med menn og hestekrefter.

Då gutane blir menn og stiftar familie, går ansvaret over til familien. Dei aller færraste kvinner godtek å ha eit ekstra dyrt kjæledyr ståande i garasjen. Bilen må ut, og inn kjem ei stasjonsvogn. Sminkinga av den tek ungane seg av, med sand og gras. I staden sendar fedrane bilbasillen vidare til sønene sine, med leiker og lydar. Så fortsett det gjennom generasjon etter generasjon.

(Utdrag av eit kåseri eg skreiv ein gong).